اے شافعِ تر دامناں وَے چارۂ دردِ نہاں

اے شافعِ تر دامناں وَے چارۂ دردِ نہاںجانِ دل و روحِ رواں یعنی شہہِ عرش آستاں

اے مَسنَدت عرشِ بریں وَے خادمت روحِ امیںمِہرِ فلک ماہِ زمیں شاہِ جہاں زیبِ جِناں

اے مرہمِ زخمِ جگر یاقوت لب والا گہرغیرت دِہِ شمس و قمر، رشکِ گُل و جانِ جہاں

اے جانِ من، جانانِ من، ہم درد، ہم درمانِ مندینِ من و ایمانِ من، امن و امانِ اُمّتاں

اے مقتدا شمعِ ہُدیٰ نورِ خُدا ظلمت زِدامِہرت فدا، ماہت گدا، نورت جدا از این و آں

عینِ کرمِ زینِ حرمِ ماہِ قدم انجم خدموالا حِشم، عالی ہِمم، زیرِ قدم صد لا مکاں

آئینہ ہا حیرانِ تو، شمس و قمر جویانِ توسَیّارَہا قربانِ تو، شمعت فدا پروانہ ساں

گل مست شد از بوئے تو، بلبل فدائے روئے توسنبل نثارِِ موئے تو، طوطی بیادت نغمہ خواں

خِضْرست گویاں ’’اَلْعَطَش‘‘ موسٰی بَاَیمن گشتہ غَشیعقوب شد بینائیش دریادت اے جانِ جہاں

در ہجرِ تو سوزاں دلم پارہ جگر از رنج و غمصد داغ سینہ از الم وز چشم دریائے رواں

بہرِ خدا مرہم بنہ از کارِ من بکشا گرہفریاد رس دادے بِدِہ دستے بَما اُفتادگاں

مولا زِ پا اُفتادہ ام دارم شہا چشمِ کرممِہرِ عرب، ماہِ عجم! رحمے بحالِ بندگاں

شکّر بِدِہ گو یک سخن تلخ است برمن جانِ منبارِ نقاب از رُخ فگن بہر رضؔائے خستہ جاں

حدائقِ بخشش