1
اے دل! مدام بندۂ آں شہریار باشبے غم ز گردشِ فلکِ کج مدار باشہرگز مپیچ گردنِ تسلیم ز امرِِِ دوستچوں کوہ در طریقِ رِضا اُستوار باشبے سوزِ عشق، زیست بود شمعِ بے فروغپروانہ وار مردِ محبت شعار باشلوحِ جبینِ خویش بہ خاکِ درش بِسائےبا روزگار ہمدم و با بخت یار باشدل را بہ دامِ گیسوئے جاناں اسیرِ کنو زبندِ راہ و رسمِ جہاں رستگار باشاز عشقِ دوست قطع مکن رشتۂ اُمید آسودہ از ہجومِ غمِ روزگار باشاے دل کنوں کہ بارِ امانت گرفتہ ایمحنت بہ جانِ خویش کش و بُرد بار باشسر در رہش فدا کن و دل بر رُخش نثارخون از جگر چکان و بچشم اشکبار باشتا دُرد نوشِ ساقئ کوثر شدی نصیؔرسرشارِ بادۂ کرمِ کردگار باش(عرشِ ناز)